Gorlicka Autorka. Moja cegiełka. Wspomnienie gorlickiej „Dwójki”

Jako niepokorna uczennica o dość szerokiej skali ocen, dokładam do tej pamiątki swoją cegiełkę.

„Moja Cegiełka”

Niegdyś korytarze pełne rozmów, gwaru, śmiechu, 
Dzisiaj cisza, chłód, odbija się echo,
Lecz te mury niezwykłym symbolem zostają 
I piękną swą historię nam opowiadają.

Historię o mieście, które wojen było świadkiem, 
Wielkich bohaterów, wzrastających w niej ukradkiem, 
Ludzi wielkiej pasji, zwanych Nauczycielami, 
Co kolejnym pokoleniom świat pokazywali. 

Jest to też historia o naszym dorastaniu, 
O tym, jak pisklęcia skrzydła rozwijały, 
O tym, jak po przekroczeniu starej ciężkiej bramy, 
Kamienie w plecakach lżejsze się stawały 

Te ciężary z nas ściągało bezpieczeństwa poczucie 
I więź z otoczeniem, spokoju uczucie.
Wśród zapachu starych map wiszących na ścianie,
Wiązały się przyjaźnie, trwałe niczym kamień.

Wtedy jeszcze młodzi, bardzo nieświadomi,
Jak wielkiej stajemy się częścią historii.
Lecz i szkoła ta jest częścią naszego wspomnienia,
Jak stary dom po babci, co chytry wuj urzędom sprzedał

Tablicę Patronka Urszula dzisiaj odbiera 
W imieniu swoim, lecz też każdego Nauczyciela,
Którego piękne i ważne dla nas słowa
Życie pomogły nam ukształtować.

I myli się ten, co sobie bajdurzy,
Że po Szkole została tablica na murze.
Bo Szkoła to mury z wielu cegiełek 
a każda cegiełka jest naszym dziełem.

Gorlicka Autorka