Siedem twarzy Ignacego. Geniusz biznesu rzucił świat na kolana, a potem kazał mu wstać

Najważniejsza z opowieści o Łukasiewiczu?

Dziś najtrudniejsza, a zarazem najważniejsza część opowieści o działalności Łukasiewicza jako przedsiębiorcy. Nie oszukujmy się: nie jesteśmy w stanie w kilku słowach zrelacjonować całokształtu jego przedsięwzięć, które uczyniły go człowiekiem znanym, majętnym i poważanym. Pewne fakty domagają się jednak nakreślenia. Każdy zainteresowany jednak szczegółowym przebiegiem kariery Łukasiewicza i kolejnym podróżami tego człowieka musi jednak sięgnąć po szersze opracowania. W każdym z nich to właśnie ten temat zajmuje największą uwagę wszystkich autorów.

Nie ma się z resztą czemu dziwić!

Mimo tego, jakiego znamy go z obrazów: szczupłego, wysokiego i poważnego, Łukasiewicz musiał odznaczać się wyjątkową tężyzną fizyczną. Trudno, by było inaczej, skoro Ignacy Łukasiewicz podróżował nieustannie, by przeprowadzić wszystkie zaplanowane rozmowy i zrealizować pierwotne marzenia.

Po sukcesach w Gorlicach i odpaleniu pierwszej na świecie ulicznej lampy naftowej Łukasiewicz pożegnał się z Gorlicami na zawsze w roku 1857. Trafił najpierw do Jasła, a następnie do Chorkówki, gdzie znalazł w końcu swoje miejsce.

Rok 1857 wskazywany jest także jako czas otwarcia pierwszej przemysłowej destylarni w Klęczanach (tych pod Nowym Sączem), a następnie w Ulaszowicach pod Jasłem. Następna pojawiła się w Polance koło Krosna, a jednocześnie z tym Łukasiewicz zawiera szereg umów spółek, dzięki którym współuczestniczy w wydobywaniu i kierowaniu ropy naftowej do kolejnych punktów przetwórstwa. Łukasiewicz prowadził też nadal kopalnię ropy naftowej w Bóbrce, a kolejną destylarnię w Chorkówce.

W końcu też, oficjalnie i bez cienia wątpliwości Łukasiewicz staje się samodzielnym właścicielem apteki w Brzostku. Dzierżawi też aptekę w Jaśle.

W roku 1858 Ignacy zabiera swoje wyroby na wystawę organizowaną przez Krakowskie Towarzystwo Gospodarczo-Rolnicze, gdzie uzyskuje dyplom pochwalny za przygotowaną ekspozycję. To proste działanie promocyjne ma mu zjednać kolejnych udziałowców i promować ogromne możliwości, jakie stwarza wydobycie i przetworzenie ropy naftowej, której bogactwo onieśmiela.

Jako pracodawca Ignacy Łukasiewicz zaskakuje

Warunki pracy w XIX wiecznych fabrykach obrosły fatalną legendą. Wszyscy wiedzą o licznych problemach, które łączyły się z niebezpieczeństwami pracy w pierwszych zakładach przemysłowych. Dużo miejsca poświęcano także czasowi pracy zatrudnionych tak ludzi. Łukasiewicz był więc niezwykłym przykładem przedsiębiorcy, który znając te liczne zagrożenia nie ignorował ich, ale starał się im zapobiegać.

Wprowadził bardzo ścisłe reguły świadczenia pracy, które miały nie tylko zapewniać pełną koncentrację i wypoczynek pracującym. Zakładał też tzw. kasy brackie, dzięki którym robotnicy byli zabezpieczeni na wypadek śmierci, choroby czy niespodziewanych wypadków. Kopalnia w Bóbrce była miejscem, do którego przyjeżdżali absolwenci, by w praktyce uczyć się pracy we wzorcowo działającej kopalni.

Dodatkowo Ignacy często udzielał zasiłków i zapomóg, świadczył szeroką działalność charytatywną, a w swoim domu przyjmował emigrantów i powstańców styczniowych.

W tym wszystkim znajdował także czas na udzielanie się jako lokalny polityk, radny.