Hulajnoga elektryczna - przyszłość, czy zagrożenie? [ANKIETA]

Gdzie powinniśmy jeździć?

Zacznijmy od kontrowersyjnych ram jurydycznych: pierwszym wyborem, którym według ustawodawcy powinniśmy się kierować i - niejako - naturalnym środowiskiem hulajnogi elektrycznej, jest droga rowerowa lub pieszo-rowerowa. 

Nietrudno zauważyć, że ujednolicenie przepisów służy w istocie mieszkańcom wielkich miast, które z roku na rok inwestują coraz więcej w infrastrukturę dróg rowerowych, zaś wyklucza ono mieszkańców niewielkich ośrodków - jak Gorlice - w których drogi rowerowe służą rekreacji, nie będąc istotnym czynnikiem wpływającym na drożność i ekologiczność transportu. Ideą elektryfikacji transportu nie jest bowiem rekreacja, a zmniejszenie emisji spalin i korków. 

Z polskiego na nasze? Hulajnoga elektryczna powstała, by z przedmieść dojeżdżać do szkoły, pracy i na uczelnię, zaś jej funkcja rekreacyjna jest drugorzędna.

Lekarstwo na infrastrukturę przepisem na zagrożenie

Ustawodawca, świadom zapewne tego, że nie każda droga powiatowa, gminna i miejska jest wyposażona w równolegle biegnącą drogę rowerową, umożliwia (a wręcz nakłada obowiązek) poruszanie się hulajnogą po jezdni. 

Paradoks tej sytuacji jest taki, że musi obowiązywać tam ograniczenie prędkości do 30 km/h, które obowiązuję najczęściej tylko w trzech przypadkach: dróg wewnątrzosiedlowych, dróg remontowanych oraz na ulicach wielkomiejskich starówek. Większość dróg posiada ograniczenie do 50 km/h, co bezwzględnie wyklucza hulajnogę z prawa poruszania się po nich. Niestety, nie wszyscy zdaję sobie z tego sprawę.

Ostateczny wybór

Poruszanie się hulajnogą po chodniku jest dozwolone tylko w ostateczności, przy spełnieniu warunków: braku drogi rowerowej, oraz braku równoległej jezdni z ograniczeniem prędkości do 30 km/h. Łatwo domyślić się, że są to warunki najbardziej powszechne w naszym powiecie, więc stąd problemy, które często opisywaliśmy na łamach naszego portalu. Poruszamy się hulajnogami zatem głównie po chodnikach.
 

Warto przypomnieć, że użytkownik hulajnogi jest zobowiązany do zapewnienia pierwszeństwa pieszym, poruszając się z prędkością zbliżoną do ludzkiego kroku. Jest to martwy, nieegzekwowalny przepis. Niewiele pomagają blokady umieszczane w urządzeniach, które ograniczają prędkość do 20 km/h - nadal jest to prędkość, która nie zapewnia pieszemu bezpieczeństwa w przypadku kolizji.

Odpowiedzialność

Jak w każdym z przypadków, gdy technologia wyprzedza infrastrukturę i aparat administracyjny Państwa, musimy oprzeć się na zdrowym rozsądku oraz odpowiedzialności obywatelskiej. Obserwowaliśmy to wielokrotnie w historii: wynalazek Forda pojawił się w społeczeństwach wcześniej, niż pomysły na ograniczenia prędkości. A przecież ludzkość nie wyginęła wówczas w wypadkach. Podobnie z hulajnogami. 

Trudno oczekiwać, że chińska ekspansja towarowa na Zachód zatrzyma się, bo nie wszyscy jej mieszkańcy oraz fundamenty infrastrukturalne są gotowe na coraz żywotniejsze, szybsze i bardziej zasięgowe środki transportu. Bezpieczeństwo musimy - na razie - zapewnić sobie sami. W idealnych warunkach rozwiązanie problemu wygląda następująco: każda droga publiczna posiadać powinna równoległą nitkę przeznaczoną dla rowerów i hulajnóg, ale na idealne warunki przyjdzie nam zapewne długo poczekać. O ile w ogóle: poza finansowymi, istnieją bowiem także bariery technologiczne, budowlane oraz środowiskowe. 

Czy w takim przypadku nie byłoby najrozsądniejszym dopuszczenie użytkowników hulajnóg do poruszania się na drogach publicznych, ale bez „zaporowego” ograniczenie do 30 km/h? Jak Państwo myślicie?