Polaniarze w dawnym kinie „Legenda”

Podziel się

Oceń

Na deskach Gorlickiego Centrum Kultury zagościł dziś (3 kwietnia) teatr z Cieszyna, a dokładniej Studio Sztuki Bogusława Słupczyńskiego, ze spektaklem „Polaniarze”. W przeddzień planowanego remontu, aby wzmocnić przekaz sztuki, zarówno scena jak i widownia przeniosła się do sali, w której dawniej mieściło się kino „Legenda”.

03.04.2022 22:18

Justyna Miarecka

Autor: Fot. Gorlickie Centrum Kultury

Przed spektaklem w sali teatralnej Gorlickiego Centrum Kultury, publiczność powitał dyrektor Janusz Zięba, a następnie pani Natalia Kałuża wprowadziła przybyłych gości w tematykę zagadnień kulturowych i historycznych polaniarstwa. Proste, choć wymagające życie polaniarzy, mogliśmy również podejrzeć na czarno-białym, krótkometrażowym filmie Leona Wojtali z 1972 roku Migdalowa polana. (Warto wspomnieć, że film ten otrzymał Grand Prix na XX Festiwalu OKFA w 1973 roku).

„Polaniarze” to efekt wieloletniej pracy Bogusława Słupczyńskiego nad zagadnieniem polaniarstwa w Beskidach (m.in.: beskid morawski, żywiecki, śląski). Grupy społecznej zajmującej się swoistą i ciężką formą agrokultury górskiej. Praca na roli, pasterstwo, karczowanie lasów, aby móc uprawiać ziemię oraz żmudne wyciąganie kamieni z ziemi – a następnie budowanie z nich krup, gromadnic i murów oporowych (niektóre z nich przetrwały do dziś). To wszystko było tworzone ciężką, fizyczną pracą – jako konsekwencja życia w trudnym, górzystym terenie.

Do dziś możemy obserwować pozostałości w krajobrazie Beskidów, domy budowane w pięknych, ale trudnych do życia i funkcjonowania warunkach. Aktualnie większość z nich jest opuszczona, ale niektóre przetrwały i działają jako gospodarstwa agroturystyczne.

Rytm dnia, roku i całego życia Polaniarzy współgrał z otoczeniem i był mocno wbudowany w ich tożsamość. Przekazywany z dziada pradziada, styl życia zaczął się zmieniać w czasach, gdy ludzie zaczęli pracować w miastach, np. w fabrykach. Jednak potrafili oni doceniać zwykłą, codzienność.

To był długi dzień – tymi słowami rozpoczyna się rozmowa bohaterów spektaklu.

– No, a teraz ulga, zapalić można.

(...)

– Ależ mi się nich nie chce, a jutro przed świtem znowu do roboty.

– Ale się pięknie siedzi. Się trwa.

– Tak, się trwa.

Sztuka „Polaniarze” w piękny sposób ukazała uroki prostego życia. Przeplatające się historie dnia codziennego: radość z małych rzeczy, momenty wzruszeń i specyficznego humoru, ale i sytuacje trudne, choć nieuniknione.

Spektakl zakończył się gromkimi owacjami na stojąco! Dziękujemy!

W sztuce wystąpili: