To właśnie tutaj, w nowej tymczasowej lokalizacji, muzeum przeniosło część swojej działalności na czas remontu głównej siedziby, dzięki czemu program wystawienniczy nie został przerwany, a publiczność wciąż ma możliwość spotkania ze sztuką w centrum miasta.
Wernisaż miał oficjalny, a zarazem ciepły charakter. W powitaniu skierowanym do gości podkreślono obecność przedstawicieli władz samorządowych, reprezentantów instytucji kultury w Gorlicach oraz osób związanych z radą programową muzeum. Wśród zaproszonych znaleźli się także przyjaciele instytucji i osoby, które od lat wspierają jej działania. Szczególne słowa skierowano do rodziny bohaterki wieczoru, a zwłaszcza do Teresy Sobieckiej, córki artystki, która przyjechała do Gorlic, by uczestniczyć w wydarzeniu i zabrać głos w trakcie uroczystości.
Podczas otwarcia przypomniano biografię Wandy Melik, artystki urodzonej w Krakowie w 1923 roku, zmarłej w Łańcucie w 2020 roku. Jej droga twórcza była związana z krakowskim środowiskiem sztuk pięknych. Studiowała w Instytucie Sztuk Plastycznych w Krakowie, który funkcjonował do czasu zamknięcia uczelni przez okupanta w 1943 roku. W 1945 roku ukończyła kurs dekoracji teatralnej w Studium Teatralnym w Krakowie, a następnie wróciła na studia malarskie, z których zrezygnowała rok później. Od 1951 roku mieszkała w Łańcucie, pracując najpierw jako dekorator w instytucjach handlowych, a potem jako instruktor plastyki w Miejskim Domu Kultury. W jej życiorysie podkreślono również współtworzenie Grupy łańcuckiej Twórców Nieprofesjonalnych, działającej w latach 1955–1996.
W przemówieniu towarzyszącym wernisażowi pojawił się także opis twórczości Wandy Melik. Zwrócono uwagę, że artystka pracowała w wielu technikach, tworząc malarstwo olejne i akrylowe, rysunki oraz grafikę. Motywy, do których wracała, miały silne zakorzenienie w codzienności i obserwacji świata: były wśród nich krajobrazy, portrety, sceny rodzajowe i martwa natura. Podkreślano, że szczególne miejsce w jej dorobku zajmował pejzaż, w którym decydującą rolę odgrywały kolor, światło i przestrzeń, a także wyrazista faktura budowana drobnymi plamkami barwnymi. Rysunki i grafiki, jak wskazano, niosły natomiast więcej ekspresji, pokazując temperament artystki w innym, bardziej dynamicznym ujęciu.
Zebrani usłyszeli również, że Wanda Melik przez całe życie brała udział w licznych plenerach, wystawach i konkursach, zdobywając nagrody oraz wyróżnienia. Jej prace prezentowano zarówno na wystawach indywidualnych, jak i zbiorowych, w kraju oraz poza jego granicami. W przemówieniu przywołano w tym kontekście ekspozycje zagraniczne: rysunki w 1979 roku i malarstwo w 1983 roku.
Wystawa otwarta dziś w Gorlicach została przedstawiona jako okazja do spojrzenia na rzeczywistość widzianą oczami artystki i poddaną nieustannej przemianie. W przemówieniu przytoczono słowa Wandy Melik o tym, że maluje z potrzeby, a sztuka daje jej siłę i „odmładza”, stając się przestrzenią dalszej egzystencji. Ten cytat wybrzmiał jak klucz do odczytania jej twórczości: konsekwentnej, budowanej przez lata, związanej z jedną ukochaną formułą, do której wracała mimo zmieniających się okoliczności.
Wernisaż był też ważnym momentem dla samej instytucji. Podziękowano pracownikom muzeum za wysiłek w organizacji nowej lokalizacji oraz w przygotowaniu wystawy, podkreślając, że była to praca wymagająca nie tylko kompetencji merytorycznych, ale też zwyczajnej fizycznej mobilizacji przy przeprowadzce i urządzaniu przestrzeni. Wśród osób, którym publicznie dziękowano, wymieniono Beatę Bajorek, Ewę Kappy, Konrada Gubalę, Piotra Stopnickiego oraz Włodzimierza Włodka, a także wolontariuszy wspierających działania muzeum.
Po części wprowadzającej zapowiedziano oddanie głosu Teresie Sobieckiej, córce artystki, a następnie wystąpienie historyka sztuki Marcina Dardzińskiego. Organizatorzy zaprosili także uczestników na symboliczną lampkę wina, podkreślając, że wernisaż ma być nie tylko oglądaniem prac, ale też spotkaniem, rozmową i wspólnym przeżywaniem sztuki.
Napisz komentarz
Komentarze