Święcenie pokarmów i ich symbolika

Śniadanie wielkanocne jest posiłkiem spożywanym na pamiątkę Zmartwychwstania Jezusa, które jest fundamentem wiary chrześcijańskiej. Jest to pierwszy posiłek po zakończeniu czterdziestodniowego postu, dlatego też, w odróżnieniu od tradycyjnej Wigilii, można w jego czasie spożywać pokarmy mięsne.

Tradycja ta pojawiła się już około VII wieku, szybko się rozprzestrzeniała w świecie chrześcijańskim.

Ze względu na czas w roku, w którym przypadają święta Wielkiej Nocy, tradycyjnie na stołach pojawiają się nowalijki. Istnieje jednak kilka elementów posiłku wielkanocnego, które są niezmienne i mają swoją szczególną symbolikę.

Jajka - symbol nowego, odradzającego się życia. Przypominać mają o zwycięstwie nad śmiercią Jezusa oraz tym, że w chwili naszej śmierci, życie się nie kończy. Jajko może być także łączone z przechodzeniem z życia ziemskiego do tego wiecznego.

Baranek - bezpośrednie nawiązanie do Jezusa symbolizowanego właśnie przez to zwierzę. Udekorowane chorągwią baranki cukrowe i te z chleba niezmiennie towarzyszą nam w czasie śniadania wielkanocnego, przypominając o pokornej męce Jezusa i chwale jego Zmartwychwstania.

Chleb i świąteczne pieczywo - nawiązanie do symbolu chleba, którym w czasie Ostatniej Wieczerzy Jezus karmił swoich apostołów. Pozostawienie chleba sakramentalnego, jako znaku obecności Jezusa wśród nas także dzisiaj, jest jednym z najwcześniejszych znaków przynależności do grona chrześcijan. Chleb jest podstawowym produktem żywnościowym, mimo iż przyjmuje różną formę, w zależności od zakątka świata. Jest symbolem uniwersalnym.

Sól, chrzan, ocet - ocet jako symbol męki na krzyżu, sól i chrzan jako elementy oczyszczające, chroniące przed zepsuciem.

Wędliny - są symbolem dostatku, dobrobytu.