Niech 13 grudnia nie dzieli Polaków, bo nie zasłużyliśmy na to

Ciężko to zrozumieć, ale jeszcze bardziej trudno przebaczyć winnym wprowadzenia stanu wojennego. Bo wszyscy dobrze wiemy, jaki był prawdziwy cel- zniszczenie „Solidarności”, ruchu społecznego, który jednocząc Polaków stawał się coraz bardziej niebezpieczny dla naszych komunistycznych władz, jak i towarzyszy ze Wschodu. Oczywiście można ulegać propagandzie i nawet dzisiaj przychylać się do wersji, że gdyby nie stan wojenny, to wojska radzieckie wkroczyłyby do Polski. Tym zawsze nas straszono, ale w 1981 roku Breżniew nie był gotowy na wojnę z Zachodem, a to przecież mogłaby być konsekwencja próby spacyfikowania ruchów wolnościowych w Polsce. Cały demokratyczny świat patrzył i kibicował „Solidarności”, Breżniew to wiedział i jego oficjalna interwencja doprowadziłaby do jeszcze większej eskalacji pragnienia wolności i obalenia komunizmu we Wschodniej Europie.

Polskie władze martwiły się o swoje być, albo nie być. Wojciech Jaruzelski nazywany przez jednych zdrajcą, przez drugich bohaterem, jest postacią tragiczną. Jakiekolwiek były jego intencje, jest moralnie odpowiedzialny , nie za próbę stłamszenia rodzącej się opozycji ( choć tak było), ale po ludzku za śmierć i cierpienie niewinnych osób. Odpowiada za to, że 122 osoby straciły życie, wśród nich górnicy z „Wujka”, pokojowi demonstranci w Warszawie, Krakowie, Poznaniu, Wrocławiu, Lublinie, Gdańsku i wielu innych miejscach. Tysiące ludzi „Solidarności” trafiło do wiezienia, doznając fizycznych i psychicznych cierpień, setki osób traciło prace za niepoprawne poglądy.

Autorzy stanu wojennego albo już nie żyją ( Wojciech Jaruzelski zmarł w maju 2014 roku), albo są w podeszłym wieku (Czesław Kiszczak) i ze względu na stan zdrowia oraz brak dostatecznych dowodów unikają kary. Nikt nie żąda od sądów kary śmierci dla nich , bo żyjemy w cywilizowanym kraju, ale wszyscy życzylibyśmy sobie, by wreszcie ostatecznie zamknąć sprawę stanu wojennego. Wystarczy tylko ogłosić winnych, niech ich historia oceni, a rodziny ofiar tamtych lat, niech poczują choć cząstkę zadośćuczynienia za okrucieństwo systemu władzy, które dotknęło ich najbliższych.

My współcześni wolni Polacy, pamiętajmy o ofiarach, nie o katach, miejmy w pamięci poświecenie, ten wielki zapał, jaki towarzyszył nam w latach 80-tych, gdy wydawało się że razem możemy zdziałać tak wiele. Tego nikt nam nie odbierze. Cześć pamięci tych, którzy stracili zdrowie i życie w okresie stanu wojennego.

Iwona Warzycka