...dobrze się wiodło Żydom w naszej krainie. Handelek dobrze im prosperował, a wrodzone i wyuczone od kołyski dbanie o każdy pieniążek owocowało dobrobytem wielu z nich. Im bardziej prawowierni być chcieli, tym mocniej dbali o to, by pieniądz sam rodził pieniądz, a sam Żyd nie musiał się ręki pracą w polu skalać.
I tylko jedna rodzina żydowska nie podążała tym schematem. Żył w okolicach Bobowej Jankiel, który ani handelku, ani karczmy własnej nie miał a i pieniądzem obracać nie umiał. Ciężko co dzień pracował, skoro świt w pole wychodząc i o zmierzchu z niego wracając. Dorabiał na zwożeniu drewna z okolicznych lasów, a i nie stronił od najmowania się jako woźnica kursujący do Gorlic z drewnem.
Pracował nieustannie, ciężko, ale bardzo solidnie. Ciosał drewno, po czym składał je pod domami ludzi. Nie oszukiwał przy tym i nie lenił się, tak, że cieszył się bardzo dobrą opinią wśród niemal wszystkich okolicznych mieszkańców. Tylko "współbracia" Żydzi wytykali Jankiela jako tego, który odszedł od tradycji i zszargał dobrą opinię tej grupy, jako przedsiębiorczych i tych, którzy sami w pole wychodzić nie muszą.
Nie zważał na to Jankiel i nie ustawał w swej pracy ciężkiej. Wierzył mocno w Boga i modlił się nieustannie, bo wieczna nagroda cenniejszą mu od pieniędzy była. Miał jednak nadzieję, że poza dobrobytem w wieczności dobry Pan Bóg pobłogosławi mu jeszcze jedną rzeczą, o której zawsze marzył... Było to tak, że mimo upływu lat nie miał Jankiel ze swą żoną dziecka. Żadne porady ani modlitwy nie pomagały, a ofiary Bogu składane efektu nie dawały.
Jankiel z Jankielową nie mogli już dłużej czekać i postanowili, że Jankielowa uda się do znanego z mądrości i wiary swej Cadyka z Bobowej, który bliżej Boga stojąc miał skutecznie uprosić potomstwo dla tych dwojga.
Wielkież było zaskoczenie, kiedy po dziewięciu miesiącach od wizyty u rabina, Jankielowa urodziła pierwsze dziecko. Ciesząc się z tego niezwykle Jankiel nakazał żonie, by gdy tylko się dzieciątko odchowa, ta znów Cadyka odwiedziła, by skoro jeszcze czas jest - cała gromadka dzieci gospodarstwo Jankiela wypełniła. Tako tez się stało: co kolejne dziecię podrosło, odwiedzała Jankielowa Cadyka, a niecały rok później nowe kwilenie wypełniało dom Jankiela.
Tak to potem wszyscy mawiali, że Cadyk zaiste moc niezwykłą posiadł, a sam Jankiel przynajmniej wiarą w moc Cadyka górował nad wszystkimi innymi Żydami w okolicy.
Monika Anna Kulka
inspiracja: W. Boczoń, Klechdy Gorlickie, Gorlice 1990.
Napisz komentarz
Komentarze