Mimo trudnej sytuacji finansowej ukończył gimnazjum, potem liceum, a następnie seminarium duchowne. Święcenia kapłańskie otrzymał 10 sierpnia 1904 roku. Rozpoczął studia na wydziale prawa kanonicznego, ale przerwał je w związku z przyjęciem funkcji sekretarza nowego biskupa Bergamo Giacomo Radiniego-Tedeschi. Pełnił ją przez 10 lat, do sierpnia 1914 r. Oprócz tego wykładał również w seminarium duchownym historię Kościoła. W czasie I wojny światowej służył w wojsku jako sanitariusz, a potem jako kapelan. W 1925 roku mianowany został na Oficjała w Bułgarii ,a także tytularnego arcybiskupa Areopolis. W 1931 roku zyskał nominację delegata apostolskiego w Bułgarii, a w 1935 roku w Grecji i Turcji. W czasie II wojny światowe zaangażował się w pomoc Żydom np wysyłał do Palestyny podrobione świadectwa chrztu i imigracji dla Żydów węgierskich. W 1944 roku otrzymał funkcję nuncjusza apostolskiego w Paryżu, a od 1951 był także stałym obserwatorem przy UNESCO. Dalsze ważne nominacje to rok 1953, kiedy to przyszły papież zostaje kardynałem, a następnie patriarchą weneckim.
Datą przełomową będzie dla kardynała Roncalli, dzień 28 października 1958 roku, gdy zostanie wybrany na papieża. Nazywany był za życia „dobrym papieżem Janem”, „Janem Uśmiechniętym” i „Janem Pokornym” . Z racji 77 lat nazwano go „papieżem przejściowym.
Tymczasem to właśnie „przejściowy” papież dokona przełomu w kościele katolickim. Na okres jego pontyfikatu przypadły obrady Synodu Biskupów w Rzymie (24-31 stycznia 1960), a potem II soboru watykańskiego, który rozpoczął się 11 października 1962 roku.
Za czasów Jana XXIII wprowadzono nowy mszał i brewiarz, pojawiły się języki narodowe podczas nabożeństw. Papież był autorem ośmiu encyklik: Ad Petri Cathedram – 29 czerwca 1959, Sacerdotii Nostri Primordia – 1 sierpnia 1959, Grata Recordatio – 26 września 1959, Princeps Pastorum – 28 listopada 1959, Mater et Magistra – 15 maja 1961, Aeterna Dei Sapientia – 11 listopada 1961, Paenitentiam Agere – 1 lipca 1962, Pacem in Terris – 11 kwietnia 1963.
Był człowiekiem dialogu i pracy w duchu ekumenizmu- utworzył w 1960 roku Sekretariat Jedności Chrześcijan, kontaktował się z arcybiskupem Canterbury, patriarchą Moskwy i Konstantynopola. Działał na rzecz pokoju, nawoływał o ostrożność podczas kryzysu kubańskiego, zyskując tym sympatię zarówno Kennedy’ego i Chruszczowa. W tym samym roku otrzymał tytuł „Człowieka Roku 1962” magazynu „The Time”. Był pierwszym od 1870 roku papieżem, który opuścił mury Watykanu ( udał się do pobliskiego wiezienia i szpitala). Pojechał także z wizytą duszpasterską do Loreto i Asyżu. Palił fajkę i w porównaniu ze swoimi poprzednikami, będąc fotografowany, patrzył wprost w obiektyw i uśmiechał się. To także zjednało mu mnóstwo sympatii.
Od 1962 roku chorował na raka żołądka, w maju 1963 roku doznał zapalenia otrzewnej, a wysoka gorączka osłabiła organizm. Papież Jan XXIII zmarł w Watykanie 3 czerwca 1963 roku o godzinie 19:49. Jego ostatnie słowa brzmiały: „Nie mam innej woli, jak tylko wolę Boga”.
Proces beatyfikacyjny rozpoczął się 18 listopada 1965 roku i dopiero papież Jan Paweł II ogłosił go błogosławionym 3 września 2000 roku. Cud związany z osoba papieża Jana XXIII dotyczył ciężko zakonnicy ze Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia św. Wincentego à Paulo – Cateriny Capitani. 25 maja 1966 roku zakonnica uległa cudownemu ozdrowieniu, cierpiała bowiem na przewlekłe zapalenie śluzówki żołądka i w tamtych czasach nie było szans na jej wyzdrowienie. Obecny papież Franciszek odstąpił w procesie kanonizacyjnym od stwierdzenia cudu za wstawiennictwem błogosławionego. Ogłosił za to, że zarówno Jan XXIII, jak i Jan Paweł II zostaną kanonizowani 27 kwietnia 2014 roku, w Niedzielę Miłosierdzia Bożego.
Iwa
Napisz komentarz
Komentarze