Mateusz Kwapień w gorlickim MDK

Laureat konkursów instrumentalnych specjalność akordeon np: trzykrotne II miejsce na międzyszkolnych konkursach akordeonowych o zasięgu Lubin- Głogów- Legnica- Wałbrzych- Kłodzko (ostatni- Lubin 18-04-2011) dwukrotne wyróżnienie na międzynarodowym konkursie akordeonowym „Od Baroku do Jazzu” Wrocław  (2008, 2009) zespołowo, założyciel kwintetu PSM II st. w Głogowie, grający tanga A. Piazzolli. Skład: Skrzypce, wiolonczela, fortepian, akordeon, gitara. Prow. Julian Kwiatkowski.

Osiągnięcia:  Wyróżnienie na finale przeglądów artystycznych organizowanych przez CEA w Warszawie (2011). Międzyszkolne przesłuchania akordeonowe Lubin- I miejsce. Laureat ponad czterdziestu konkursów literackich o randze ogólnopolskiej min. „Dabar- znaczy słowo” Dwukrotna nagroda specjalna – ostatni 2009  ”Głogowskie konfrontacje literackie” dwukrotne 3 miejsce  – ostatni 2009 ”Głogowski Konkurs Papieski” – trzykrotne I miejsce – ostatni 2009  Konkurs „W obronie życia” pod patronatem prymasa Polski Józefa Glempa i  Lecha Kaczyńskiego – 7 miejsce (2008) Autor trzech sztuk teatralnych. „Bez tytułu” –  przedstawiona w Świdnickim domu kultury, otrzymała II miejsce na przeglądzie sztuk teatralnych o tematyce profilaktycznej. Pozostałe dwie („Nie ma Go tu”, oraz ” Jasełka?”, które również reżyserował) zostały wystawione w Głogowie. Dwukrotny stypendysta prezydenta miasta Głogowa ( 2008, 2009) Dwukrotny stypendysta biskupa diecezji zielonogórsko- gorzowskiej ( 2007, 2008).

O wierszach Mateusza Kwapienia

W prezentowanym cyklu utworów, który autor poprzedza obszernym autokomentarzem, zdaje się wyrażać niepokój młodego człowieka wchodzącego w dorosłe życie. Oto przed nami poezja pełna młodzieńczej pasji, w której  bezkompromisowość idzie w parze z dużym  ładunkiem wyrażanych  emocji. Wielką uczuciowość, która zrodziła te wiersze autor potrafi  jednak okiełznać, przez co  panuje nad tekstem i dzięki temu nie popada debiutancki patos. Tym co nas porusza niemal od początku lektury tomu zatytułowanego Masz ochotę? jest  młodzieńczy niepokój związany z doświadczeniem   własnego ciała zarazem wyostrzona świadomość systemu wartości. Można śmiało powiedzieć, że Matusz Kwapień jest poetą religijnym widzącym ludzką cielesność i jej uwarunkowania zarazem wymagania moralne jakie człowiek winien sobie stawiać. Przeżywając bolesną demitologizację  świata własnego dzieciństwa, (co w pewnym okresie życia stanowi naturalną kolej rzeczy), młody poeta buduje nośną metaforę dotyczącą demistyfikacji współczesnej  kultury.

Jak wiemy,  sztuka operuje sprzecznościami,  opiera się na grze przeciwieństw światła i cienia, opozycyjnych kolorów, dynamicznego zaburzenia kierunków. Jazzowa synkopa, ironia,  gorzki uśmiech wyrażający dystans do tego, co bliskie również są tego wyrazem. Dlatego surowość i pewna brutalność w wierszach Mateusza Kwapienia zderzona z poszukiwaniem łagodności i dobra,  pozwala autorowi osiągnąć właściwy efekt artystyczny. W związku z tym,  pewien pesymizm i ostrość widzenia ludzkich spraw, jakie spotykamy w twórczości poety, wydaje się maską przybraną po to, by na zasadzie pewnego kontrastu ukazać (a może ocalić) to, co szlachetne i czyste. Wiemy, że wszelki  moralizm, który jest deklaratywny i który w trywialny sposób wskazuje łatwe rozwiązania, budzi podejrzenie nieautentyczności. Wówczas uzasadnioną reakcją bywa gest ironii, szyderstwo, prowokacja. Autor prowokuje, jednak cel tych prowokacji nie jest nihilistyczny.  Poezja może być  drogą do zrozumienia samego siebie i do ukazania gorzkiej  prawdy o świecie, który artysta odkrywa poprzez własne doświadczenia. Kontekst literacki, w którym należałoby umiejscowić twórczość Mateusza Kwapienia, mogłaby moim zdanie stanowić poezja Andrzeja Bursy.  Być może również w poezji Kwapienia brzmi dalekie echo przesłania literackiego Marak Hłaski. Kto pamięta Pierwszy Krok w chmurach będzie zapewne na dobrym tropie.

Paweł Nowicki

fot: mateuszkwapien.blogspot.com