Kasztel w Szymbarku. Opowieści z diabłami i księżniczkami w tle

Kasztel w Szymbarku, usytuowany w miejscowości położonej w powiecie gorlickim nad rzeką Ropą, pomiędzy północnymi krańcami pasm Magury Małastowskiej i Maślanej Góry, stanowi wybitny przykład kasztelu w Polsce oraz arcydzieło architektury renesansowej. 

Jest to jeden z najbardziej okazałych dworów obronnych województwa małopolskiego. Jego konstrukcja rozpoczęła się w pierwszej połowie XVI wieku, a ukończono ją w latach 1585-1590. Pierwszym właścicielem tego budynku był Paweł Gładysz. Warto wspomnieć, że już w 1359 roku Kazimierz Wielki nadał rycerzowi Janowi Gładyszowi herbu Gryf obszerne ziemskie posiadłości, które stały się fundamentem dla rodu Gładyszów.

Historia kasztelu w Szymbarku jest pełna zmian właścicielskich. Od XVIII wieku był on w posiadaniu kolejnych rodzin: Strońskich, Siedleckich, Bronikowskich, Rogoyskich, Sękiewiczów oraz Kuźniarskich. Po II wojnie światowej budynek przejęło państwo, które rozpoczęło jego renowację w latach 50. XX wieku. Prace rekonstrukcyjne zakończono pod koniec XX wieku, a finalny etap remontu miał miejsce w 2010 roku. 

Od roku 2011 kasztel wraz z pobliską oficyną dworską z końca XVII wieku pełni funkcję Ośrodka Konferencyjno-Wystawienniczego „Kasztel w Szymbarku”, będąc częścią Muzeum Dwory Karwacjanów i Gładyszów w Gorlicach.

Przez wieki krążyły różne legendy na temat tego dworu obronnego. Jedna z najbardziej znanych opowiadała o skarbach ukrytych w jaskini pod kasztelem, strzeżonych przez przerażające diabły. Według innej legendy, cztery córki Gładysza herbu Gryf zamieszkiwały osobne wieże, ponieważ każda z nich miała odmienny charakter.

Ciekawe co stało się ze skarbem?