Nie zabrakło oczywiście przedstawicieli władz różnych stopni. Burmistrz Gorlic, Starosta Powiatu Gorlickiego, wicewojewoda małopolski Andrzej Harężlak, prezes zarządu firmy PA NOVA pani Ewa Bobkowska. Spora grupę stanowili lokalni samorządowcy, wójtowie okolicznych gmin, radni miejscy. Otwarcie 450 metrów drogi swoja obecnością uświetniła również posłanka na sejm RP pani Barbara Bartuś. Swoją obecnością otwarcie uświetniła Orkiestra Garnizonowa Wojsk Lądowych w Krakowie. Oczywiście byli tam też ci którzy budowali drogę, prezesi Hażbudu i Godromu. Całą uroczystość pilnie obserwowana była przez spora grupę mieszkańców Gorlic, choć z racji pory w której się ta uroczystość odbywała byli to, jak można przypuszczać głównie emeryci
Budowa łącznika jest największym zamierzeniem drogowym, gdzie inwestorem jest Miasto. Cieszy jednak, że o ile koszt inwestycji wyniósł 8.874 tys., to z budżetu Miasta wyasygnowano na ten cel jedynie 1.598 tys. zł. Dofinansowanie zewnętrzne wyniosło aż 7.276 tys. zł. Z budżetu państwa, z Narodowego Programu Przebudowy Dróg Lokalnych pozyskano 3 mln zł., dofinansowanie od inwestora prywatnego (firma PA Nova) wyniosło 3 mln 50 tys. zł., Województwo Małopolskie przeznaczyło na przebudowę ronda 706 tys. zł, MPGK Sp. z o.o. 500 tys. zł, a Starostwo Powiatowe 20 tys. zł.
Nowa droga ma usprawnić ruch samochodów w centrum miasta i głownie przyczynić się do rozładowania ciągle zakorkowanego ronda pod drukarnią. Czy nadzieje Urzędu Miasta spełnia się zobaczymy najprawdopodobniej w niedalekiej przyszłości. Przejazd samochodem między osiedlami Magdalena i okolicami ulicy Stróżowskiej, a osiedlami Młodych, Hallera i Glinikiem będzie zdecydowanie prostszy. Wszystko jednak będzie zależało od tego jak kształtować się będzie w nowej sytuacji przepustowość skrzyżowania ulic Korczak i 11 listopada.
BP
fot: Jacek Spyra/fotogorlice.pl
Maria Rydarowska urodziła się 28 stycznia 1914 r. w Gorlicach. Córka Kazimierza Rydarowskiego i Heleny Krzyżosiak. Pochodziła z rodziny o patriotycznych tradycjach. Antenaci Rydarowskich początkowo mieszkali w Królestwie Polskim i pracowali w administracji majątków ziemskich. Za pomoc powstańcom w 1863 roku musieli opuścić tę ziemię i zamieszkali w Tarnowie we własnym domu na Zabłociu. W 1922 roku rodzice Marii przeprowadzili się do Gorlic, gdzie ojciec kupił duży dom i założył warsztat mechaniczno-ślusarski. Maria była absolwentką Studium Nauczycielskiego, nauczycielką szkół powszechnych w Gorlicach. Do ZHP należała od lat szkolnych, od 1936 roku należała do drużyny im Emilii Plater. Pracowała w tej organizacji do 1939 r. jako drużynowa i hufcowa. Po wkroczeniu Niemców do Gorlic spieszyła z pomocą rannym, ukrywającym się żołnierzom polskim. Pracowała razem ze swoją siostrą Stefania, Marią Wójcikiewicz i Michaliną Łysakówną. Udzielały pomocy jeńcom polskim, przebywającym w Gorlicach (przetrzymywanymi na boisku „Sokoła”), dostarczając do obozu jenieckiego żywność, odzież oraz organizując pomoc lekarską, koce, opatrunki, rozsyłała listy do ich rodzin, a także pomagały w ucieczce z obozu przez wyrabianie fałszywych przepustek. Później pomagały jeńcom ulokowanym w fabryce obuwia „Buciarnia”. Dostarczały leki i opatrunki ukrywającym się w lesie żołnierzom polskim. Maria uzyskała pozwolenie od władz obozu jenieckiego (jako pracownica PCK) na jednorazowe odprawianie mszy św. w obozie. Po zlikwidowaniu obozu jenieckiego udzielała pomocy Polakom przywiezionym w okolice Gorlic z Poznańskiego. Niezależnie od tej formy działalności opiekowała się punktem przerzutowym Polaków na Węgry. Aresztowana została w biurze PCK w Gorlicach 23 września 1940 r. Powodem aresztowania była pomoc niesiona Polakom przerzucanym na Węgry. Po pobycie w więzieniu w Jaśle i Tarnowie. 11 września 1941 roku przewieziona została do obozu koncentracyjnego w Ravensbrück. Tam wraz z Józefą Kantor i Zofią Janczy była współzałożycielką drużyny harcerskiej "Mury". Była zastępową zastępu "Cementów", do którego zastępu należała Henryka Bartnicka-Tajchert. Za pomoc koleżeńską została ukarana bunkrem: 6 tygodni w ciemnicy, co drugi dzień zupa, codziennie 25 batów. W Ravensbrück przebywała do 28 lutego 1945 roku, a następnie została przewieziona do obozu-umieralni (tzw. Vernichtungs- albo Abfertig-unslager) w Bergen-Belsen (transport dotarł dopiero 2 marca), wyzwolona przez wojska brytyjskie 15 kwietnia 1945 r. W Bergen-Belsen organizowała wokół siebie młodzież polską, założyła drużynę harcerską im Emilii Plater i polską szkołę, w której uczyła do chwili wyjazdu do Stanów Zjednoczonych czyli do października 1948 roku. Wyszła za mąż za Kazimierza Szymerskiego więźnia Bergen-Belsen. Zamieszkała w Pittsburgu, gdzie pracowała jako nauczycielka. Członkini zastępu instruktorek "Nowe Płomienie". Od 1977 roku mieszkała na Florydzie, gdzie w 1987 roku pomogła organizować i gościła obóz harcerek hufca "Ziemia Rodzinna". Zmarła w Daytona Beach na Florydzie 10 września 1993 r. Pochowana została na All Saints Braddock Catholic Cement
Napisz komentarz
Komentarze